تو دلیم

میدونی خیلی سخت بود یه فرصت گیر آوردن برای نوشتن. من همیشه دوس داشتم پیشبینیم نکنی ولی حس میکنم الان بهترین موقعس تو حتی فکرشم نمیتونی بکنی که الان دارم برات مینویسم

حتی همین الانم سخته نمیذاری که. ولی دلیلش اینکه زود قطع میکردم همین بوده تا برات بگم که این 6تا 365 روزی که با تو بودم چطوری بوده.

زندگی من دو قسمت بود

قبل 17 سالگی و بعدش

قسمت اول 4 سال 5 سال بهم آموزش داد که چطوری خوب باشم خوبی رو تشخیص بدم یه مرد کامل بشم یه انسان خوب باشم بعد از این 5 سال دو سال بقیش موقعش بود که به این دِینی که بهت داشتم عمل کنم وقتش بود خوبی رو دوباره بهت یادآوردی کنم تو معلم من بودی منم دانش آموزِ خوبیات و هیچوقت نمیذارم فراموش کنی که چی بودی. تو مهربون و دلسوز بودی تو خوب بودی که همه چی با تو شد،تمام نشد ها با تو شد.

بدون اینو که دنیا تا تورو داره قشنگه. دنیای من بدون تو میشه آخر و الزمان من

تو معنی تمام این حرفایی تمام این کلمات و جملات. اون تویی که اونارو زیبا کردی نه دست من نه کیبورد و تایپِ من همه ی این قشنگیا خوده تویی

7 سالگیمون مبارک با تاخیر. ولی خودتم میدونی سوپرایز کردن تو خیلی سخته

عاشقتم

دوست دارت رامتین

عشقی پر از ارزو...